ازبکستان؛ فرصتی مناسب برای سرمایه‌گذاری و سرمایه‌پذیری/ رویکرد سازمان بنادر در توسعه همکاری با همسایگان به سود اقتصاد ایران است/ همکاری ایران و کشورهای آسیای میانه؛ معامله برد-برد است پایان طوفان دریایی منطقه شمال مرکزى خلیج فارس و دریای عمان بدون خسارت جانى و مالى اعلام حمایت اتاق بازرگانی ایران و ازبکستان از توسعه روابط تجاری با ازبکستان/ تقدیر از نگاه سازنده سازمان بنادر به توسعه روابط اقتصادی با ازبکستان/ استفاده از ظرفیت بنادر ایران برای بازار ازبکستان؛ اتفاق بسیار مثبت برای اقتصاد کشور است راهبرد تجاری تاشکند برای توسعه روابط ترانزیتی با تهران/ ایجاد مرکز لجستیک کالای ازبکستان در بندر چابهار حمایت قاطع انجمن صنفی دریانوردان از جذب نیروی متخصص توسط سازمان بنادر/ مجلس از این اقدام مثبت سازمان بنادر پشتیبانی کند کنترل و نظارت پروژه‌های تجهیزاتی بنادر با سامانه جامع کنترل پروژه/ رصد مدیریت هزینه و زمان پروژه‌ها به صورت هفتگی/ راه‌اندازی سامانه نگهداری و تعمیر تجهیزات پروژه‌های زیربنایی بنادر هرچه سریع‌تر در مسیر بهره‌برداری قرار گیرد/ تجهیزات دریایی و بندری به بازنگری و به‌روز رسانی نیاز دارد/ ضرورت رعایت استاندارد‌های لازم در پروژه‌های سرمایه‌گذاری تخفیف سود بازرگانی برای رونق فعالیت‌های صادراتی بندر شادگان اقدامات سازمان بنادر برای ارتقاء ایمنی سفرهای دریایی و گردشگری دریایى/ سفرهای دریایى در نوروز ١٤٠١، منوط به تصویب و ابلاغ ستاد ملى مقابله با کرونا است بندر چابهار؛ مورد توجه جدی کشورهای منطقه است/ بیش از ۳۰ درصد از تجهیزاتی که در قرارداد چابهار پیش بینی شده در بندر مستقر شده است
مخابرات کشتی
در قسمت هفتاد و دوم برنامه‌ی «فانوس دریایی» به «مخابرات کشتی» پرداخته شده است. می‌توان گفت که تمام انواع کشتی‌ها و شناورها نیازمند سیستم مخابراتی قوی برای ارسال یا دریافت پیام هستند. از گذشته تا به امروز حتی با پیشرفت چشمگیر انسان‌ها در استفاده از دریا، هیچ‌گاه دریا بی‌خطر نبوده است. کشتی‌ها باید بتوانند کارهای ضروری‌شان را در مواقع اضطراری از طریق سیگنال‌های مخابراتی انتقال بدهند و البته این روزها دیگر سیستم‌های مخابراتی پیشرفته و پیچیده هستند.
در مجموع کشتی‌ها به دو دلیل واضح باید تجهیزات مخابراتی به همراه داشته باشند: آن‌ها باید بتوانند ارتباطات رادیویی‌شان را حفظ کنند و هم در مواقع ضروری و اضطرار از آن‌ها استفاده کنند. از آن‌جا که این تجهیزات ممکن است سال‌ها روی کشتی باقی بمانند، بنابراین هم نیازمند تعمیرات و نگهداری صحیح و اصولی هستند و هم به تاییدیه‌های سلامت نیاز دارند. به همین دلیل افرادی مسئول بازرسی و تایید این تجهیزات هستند.
 
 مخابرات دریایی
کشتی‌ها باید اطلاعات اساسی را به جایی ارسال و از جایی دریافت کنند. ایجاد هر نوع ارتباطی از ساحل به دریا و از دریا به ساحل از طریق تجهیزات مخابراتی را مخابرات دریایی می‌گویند. ایستگاه ساحلی نیز همان مکانی است که تمامی ارتباطات بین ساحل وشناورها از آن محل انجام می‌شود.
 
 آشنایی با قوانین بین‌المللی
افراد شاغل در این قسمت که کارکنان مخابراتی به‌حساب می‌آیند، باید آشنایی کاملی با تمام مقررات بین‌المللی مخابرات دریایی داشته باشند تا بتوانند در مواقع اضطراری کشتی را نجات بدهند. این قوانین از طرف سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) و اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU) ارسال می‌شوند. از مهم‌ترین این قوانین، اعمال مقررات سیستم جهانی ایمنی و اضطرار دریایی «GMDSS» است که امروزه از ارکان مخابرات دریایی است. «GMDSS» یک سیستم بین‌المللی به حساب می‌آید که از تکنولوژی ماهواره‌ای و زمینی و سیستم‌های رادیویی بر روی کشتی استفاده می‌کند تا از ارتباط اتوماتیک هشدار و بی‌وقفه با ایستگاه‌های ساحلی و ایمنی نجات اطمینان حاصل کند. تحت نظر GMDSS همه‌ی کشتی‌های باربری با وزن 300 تن یا بیشتر و همچنین تمامی کشتی‌های مسافربری که در آب‌های بین‌المللی سفر می‌کنند، باید به تجهیزات رادیویی استاندارد که در سیستم مشخص شده است، مجهز شوند. از طرفی هم، ایستگاه‌های جست‌وجو و نجات ساحلی باید از طریق ارتباطات ماهواره‌ای و زمینی بلافاصله از اتفاقی که پیش‌آمده، باخبر شوند و بتوانند بدون تاخیر عملیاتشان را آغاز کنند.
 
 وظایف مخابراتی
کارشناسان مخابراتی به‌صورت منظم و دوره‌ای از ایستگاه‌های بنادر و سازمان‌های غیر وابسته دریایی بازدید و پس از آن گزارش‌های خود را ارسال می‌کنند. بررسی مستمر و تست سیگنالینگ پیرامون شناسایی نقاط کور ایستگاه‌های ساحلی و ارائه پیشنهاد در خصوص تاسیس ایستگاه جدید یا رفع نقاط کور از طریق تجهیزات مخابراتی و همچنین پیش‌بینی‌های جوی به روش‌های مختلف به‌منظور ایمنی دریانوردی، از وظایف دیگر در این زمینه است.
 
 مناطق دریایی
«GMDSS» متشکل از چند زیرسیستم است که تمامی آن‌ها دارای محدودیت‌های متفاوتی با توجه به محدوده‌ی پوششی هستند. اقیانوس‌ها به چهار منطقه دریایی تقسیم می‌شوند:
A1: درون محدوده‌ی VHF (در محدوده‌ی 20 ـ 30 مایل) است.
A2: پوشش این محدوده بالاتر از محدوده‌ی A1 در گروه ایستگاهی MF (در حدود 150 مایل) است.
A3: پوشش آن بالاتر از دو منطقه‌ی بالا و با این وجود در محدوده ماهواره‌های ارتباطی دریایی ثابت قرار دارد.
A4: شامل بقیه‌ی مناطق دریایی (بیشتر مناطق در نزدیکی قطب شمال) است. کشتی‌ها در این محدوده باید دارای تجهیزات HF، MF وVHF  باشند.
 
 تجهیزات مورد نیاز در مناطق مختلف دریایی
شاید بعضی افراد تصورشان این باشد که تجهیزات مورد نیاز هر کشتی به وزن یا محموله‌ی آن مرتبط است، اما این‌طور نیست و به منطقه‌ای که در بالا تعریف ‌شده مرتبط است. ازجمله تجهیزات الزامی برای کشتی‌هایی که قصد سفر دریایی در منطقه A1 را دارند، می‌توان به گیرنده و فرستنده VHF، گیرنده NAVTEX، VHH EPIRB، ترانسیورVHF  قابل حمل، وسیله‌ی رادیویی برای دریافت اطلاعات ایمنی دریایی از طریق سیستم اعلام اینمارست، و ترانسپوندر جست‌وجو و نجات اشاره کرد.
ازجمله وسایلی که در این قسمت از برنامه‌ی «فانوس دریایی» معرفی می‌شود، «سارت» است. سارت یکی از وسیله‌های مهمی است که گواهینامه جدا دارد و افراد آن را با خود به قایق نجات می‌برند تا پیداکردن موقعیتشان در زمان اضطرار، ممکن شود. این قوانین و دستگاه‌ها برای حفظ جان افراد حاضر در کشتی تنظیم شده است. در مواقع ضروری با این تجهیزات، کشتی‌ها و افراد مستقر راحت‌تر می‌توانند درخواست کمک کنند. وقتی افسران کشتی زمانی برای ارسال پیام ندارند این تجهیزات واقعا کمک‌کننده هستند.   |
۲۴ مهر ۱۴۰۰ ۱۰:۰۳
کد خبر : ۵۵,۷۴۲

ارسال نظرات

نام را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید